![]() |
| หลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี |
ประวัติหลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี
หลวงพ่อกุน วัดพระนอน หรือ พระครูสุชาตเมธาจารย์ อดีตเจ้าอาวาสวัดพระนอน ตำบลคลองกระแซง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี
พระครูสุชาตเมธาจารย์ พื้นเพท่านเป็นชาวบ้านหนองกาทอง ตำบลโรงเข้ จังหวัดเพชรบุรี เกิดเมื่อวันพุธ เดือน ๖ (ขึ้นแรมไม่ปรากฏ) ปีวอก พ.ศ. ๒๔๐๔ (ไม่ทราบนามบิดา) โยมมารดาชื่อนางม่วง มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกัน ๕ คน เป็นผู้ชายทั้งหมด คือ
๑. นายพ่วง
๒. นายเต๊อะ
๓. พระครูสุชาตเมธาจารย์ (กุน)
๔. นายเกตุ
๕ นายเขียด
โยมมารดาของท่านและตัวท่านเองเล่าว่า เมื่อท่านเป็นเด็กเล็กๆ นั้น ชอบเล่นกับเพื่อนๆ โดยแสดง นิสัยโน้มเอียงไปในทางสมณะ กล่าวคือชอบขึ้นนั่งบนจอมปลวกแล้วเทศน์ให้เพื่อนฟัง
และก็เป็นจริงดังนิสัยที่แสดงออก เพราะปรากฏว่าท่านได้มาบรรพชาเป็นสามเณรอยู่วัดวังบัว ตำบลลาดโพธิ์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านประมาณ ๓ กิโลเมตร โดยในขณะนั้นมีพระอธิการพลับเป็นเจ้าอาวาส
ปี พ.ศ. ๒๔๒๔ หลวงพ่อกุน ท่านมีอายุครบ ๒๐ ปี ท่านจึงได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ณ พัทธสีมาวัดวังบัว ตำบลลาดโพธิ์ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี (ไม่ทราบนามพระอุปัชฌาย์)
หลังจากอุปสมบทแล้วท่านได้อยู่จำพรรษาที่วัดวังบัวเรื่อยมาเพื่อศึกษาวิชาอาคมและพระธรรมวินัยต่างๆ กับพระอธิการพลับ อภิการามเจ้าอาวาสวัดในสมัยนั้น
ระหว่างที่เป็นพระบวชใหม่ ท่านมีความอุตสาหะเป็นอย่างมาก ได้เดินทางไปศึกษาวิชากับพระอาจารย์แจ้ง บ้านอยู่ทางวัดดอนไก่เตี้ย ซึ่งเป็นผู้รู้สูตร - สนธิ์ ที่ผู้ทนง
นอกจากนั้นท่านยังได้ศึกษาวิชาการที่วัดข่อย ตำบลคลองกระแชง อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี และศึกษาทางช่างศิลป์กับท่านพระอาจารย์มุ่ย วัดใหญ่สุวรรณาราม ตำบลท่าราย อำเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี และหลวงพ่อฤทธิ์ (หนังใหญ่) วัดพลับพลาชัย
ปี พ.ศ. ๒๔๒๖ ท่านบวชเป็นพระภิกษุได้สามพรรษา ก็ย้ายมาอยู่จำพรรษาอยู่ที่วัดพระพุทธไสยาสน์ (วัดพระนอน) ซึ่งในสมัยนั้นมีพระครูสุวรรณมุนี (เกษ) เป็นเจ้าอาวาส ต่อมาหลวงพ่อกุนได้เป็นพระสมุห์
และเมื่อพระครูสุวรรณมุนี (เกษ) มรณภาพแล้ว หลวงพ่อกุนจึงได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาสวัดพระพุทธไสยาสน์ (วัดพระนอน) ทดแทนตำแหน่งที่ว่างลง
![]() |
| หลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี |
ประวัติวัดพระพุทธไสยาสน์ หรือวัดพระนอน
วัดพระพุทธไสยาสน์ เป็นวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์ฝ่ายมหานิกาย ตั้งอยู่เลขที่ ๖๑ ถนนคีรีรัฐยา ตำบลคลองกระแชง อำเภอเมืองเพชรบุรี จังหวัดเพชรบุรี ที่ดินตั้งวัดมีเนื้อที่ ๒๔ ไร่ ๙๐ ตารางวา
วัดพระพุทธไสยาสน์ สันนิษฐานว่าสร้างมาตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ข้อมูลกรมการศาสนาระบุว่าตั้งวัดเมื่อปี พ.ศ. ๒๒๐๐ ภายในวัดมีพระพุทธไสยาสน์ขนาดใหญ่สร้างด้วยอิฐลงรักปิดทอง ยาวประมาณ ๔๓ เมตร ซึ่งมีประวัติว่าเดิมสร้างไว้กลางแจ้ง
วัดแห่งนี้ได้ถูกปล่อยทิ้งจนกลายเป็นวัดร้าง ชาวบ้านในพื้นที่เรียกติดปากว่า "วัดพระนอน" จนถึงรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงทอดพระเนตรเห็นองค์พระนอนที่ทรุดโทรมมากจึงโปรดเกล้าฯ ให้สร้างหลังคาสังกะสีคลุมไว้
ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้มีการสร้างหลังคากระเบื้องคลุมองค์พระนอนไว้และกลายเป็นวิหารพระพุทธไสยาสน์ดังที่เห็นในปัจจุบัน
ในการบูรณะองค์พระนอนเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๔๐ พบอุโมงค์ภายในองค์พระ มีโบราณวัตถุอยู่เป็นจำนวนมาก ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปทำจากวัสดุต่างๆ ได้แก่ สำริด ดินเผา ปูนปั้น หินทราย และไม้บุเงิน ส่วนใหญ่เป็นพระพุทธรูปแบบศิลปะอยุธยาตอนปลาย
จุดเด่นของพระนอนองค์นี้ที่แตกต่างจากที่อื่นกล่าวคือ ที่เศียรขององค์พระมีหมอนบรรทมรูปดอกบัวรองพระเศียรอยู่สองก้อน องค์พระพุทธรูปนอนประทับในอิริยาบถตะแคงขวา พระเศียรหันไปทางทิศตะวันตก ถือเป็นพระนอนที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับที่ ๔ ในประเทศไทย
วัดมีเจ้าอาวาสปกครองวัดเท่าที่ทราบนามดังนี้
๑. พระครูสุวรรณมุณี (เกษ)
๒. พระครูสุชาตเมธาจารย์ (กุน)
๓. พระครูสมณกิจพิศาล (เทพ)
๔. พระครูพิทักษ์พุทธไสยาสน์ (ผล)
๕. พระครูปลัดดิลกวัฒน์ (สังคม)
หลังจากที่หลวงพ่อกุนได้ขึ้นเป็นเจ้าอาวาส ท่านได้สร้างเสนาสนะต่างๆ ตลอดจนถาวรวัตถุต่างๆ จนวัดเจริญรุ่งเรืองขึ้นตามลำดับ
![]() |
| ข่าวเลื่อนสมณศักดิ์หลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี |
ปี พ.ศ. ๒๔๔๔ หลวงพ่อกุน ได้รับพระราชทานสมณศักดิ์เป็นพระครูสัญญาบัตร ที่ "พระครูสุชาตเมธาจารย์" เจ้าคณะรองเมืองเพชรบุรี เมื่อวันที่ ๑๐ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๔ ประกาศราชกิจจานุเบกษา วันที่ ๑๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๔๔ เล่ม ๑๘ หน้า ๖๕๒
ตลอดเวลาที่หลวงพ่อกุนครองเพศบรรพชิต ท่านประกอบด้วยความกตัญญูกตเวที กล่าวคือท่านได้พาโยมมารดา มาพักอยู่ใกล้วัด
โดยปลูกบ้านให้อยู่ทางทิศใต้ของวัด ระหว่างวัดกับถนนบันไดอิฐ ได้ดูแลโดยใกล้ชิดจนถึงแก่กรรม และจัดงานฌาปนกิจศพให้อย่างใหญ่โต สมเกียรติตามสมัยนิยม
คุณธรรมที่สำคัญที่ทำให้ท่านเป็นที่เคารพนับถือของคนทั่วไปอีกข้อหนึ่งคือ ความเมตตากรุณาซึ่งท่าน เผื่อแผ่ไปในหมู่ศิษย์อย่างกว้างขวาง ที่สำคัญได้แก่
การที่ท่านได้อุปการะศิษย์ผู้หนึ่ง ชื่อสามเณรฤทธิ์(ริด) เดิมอยู่วัดวังบัว เมื่อท่านย้ายมาอยู่วัดพระพุทธไสยาสน์ ก็ได้พามาด้วย และเห็นว่าเป็นผู้เรียนหนังสือดี จึงส่งไปฝากไว้กับพระพุฒาจารย์ วัดอรุณราชวราราม (วัดแจ้ง) จังหวัดธนบุรี ให้ศึกษาภาษาบาลีจนได้เป็นเปรียญ ๖ ประโยค
เวลาออกพรรษาท่านจะไปเยี่ยมเยียนทุกปี และพระมหาฤทธิ์องค์นี้ ต่อมาได้กลับมาเป็น ท่านเจ้าคณะเมือง (จังหวัด) เพชรบุรี ที่พระพิศาลสมณกิจ (ริด) เจ้าอาวาสวัดคงคารามวรวิหาร
นอกจากนี้หลวงพ่อกุนท่านยังได้อนุเคราะห์คนที่เห็นว่าเป็นคนที่มีปัญญาอีกหลายคน คนหนึ่งชื่อนายเอิบ ได้มาเมื่อครั้งที่ท่านไปรักษาตัวอยู่ที่วัดสามง่าม (ปากง่าม) อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ท่านเห็นว่าเป็นคนดีมีแวว ก็จัดส่งไปไว้ที่วัดอรุณฯ เช่นกัน ต่อมาได้เป็นมหาเปรียญ
อีกคนชื่อนายหลา เป็นคนบ้านหม้อ อําเภอเมือง จังหวัดเพชรบุรี มารดาชื่อขาว เดิมเป็นเด็กวัดถ้ำแก้ว มาเรียนหนังสือที่ท่าน ท่านก็ส่งไปวัดอรุณฯ จนได้เป็นมหาเปรียญอีกคนหนึ่ง
การบำเพ็ญสมณธรรม ท่านเป็นพระที่น่านับถือมากองค์หนึ่ง ทุกพรรษาท่านจะขึ้นไปนั่งบำเพ็ญกัมมัฏฐานในถ้ำ ในวิหารเล็กเป็นระยะเวลาประมาณ ๗ วัน
หลวงพ่อกุน ท่านเล่าให้ศิษย์ฟังว่า ครั้งหนึ่งก่อนจะนั่งเข้าที่ ท่านปลัดเทพ (พระครูสมณกิจพิศาล) เอาน้ำชาไปถวาย ท่านรับไว้ พอเริ่มเข้าที่ปรากฏเห็นเช่นนั้นอีก ท่านปลัดเทพว่าดูเหมือนของจริงไปทุกอย่าง พอเอื้อมมือจะรับนึกขึ้นได้ว่าเพิ่งมาถวายเมื่อกี้นี้ จึงไม่รับ ท่านว่าเกือบเสียท่า
ในเรื่องการปฏิบัติตามธรรมวินัยนั้น ปรากฏว่า ท่านได้นำพระภิกษุในวัดออกธุดงค์ปีละหลายๆ องค์ และออกอยู่หลายปี พระภิกษุที่ออกธุดงค์กับท่านจะไปด้วยความมั่นใจ ไม่ว่าท่านจะไปทางเหนือหรือทางใต้เป็นต้องมีพระภิกษุสมัครไปด้วยเสมอ
ในเรื่องการก่อสร้าง เนื่องจากท่านเคยนำพระในวัดไปธุดงค์ที่วัดพระพุทธบาท จังหวัดสระบุรีมาแล้ว ครั้งไปเห็นพระพุทธฉายที่วัดพระพุทธฉาย ท่านชอบใจมาก
ถึงกับลงทุนไปดูพระพุทธฉายอีกครั้งหนึ่ง แล้วนำแบบมาทำวิหารพระพุทธฉายไว้ที่วิหารวัดพระนอนอีกหลังหนึ่ง ยังปรากฏเป็นถาวรวัตถุอยู่จนทุกวันนี้
![]() |
| หลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี |
ต่อไปนี้ จะขอเข้าเรื่องอันเป็นจุดสนใจของมหาชนที่เล่าลือกันนักหนาว่า หลวงพ่อกุนมีของดี โดยเฉพาะ ตะกรุดโทนอันเรื่องชื่อ เพื่อจะได้ทราบรายละเอียดตามสมควร
ตะกรุดโทนที่ขึ้นชื่อนี้ สมัยพระครูสมณกิจพิศาล (เทพ) เจ้าอาวาสองค์ต่อมา ซึ่งเป็นศิษย์ของท่าน ผู้เขียนได้รับจากท่านดอกหนึ่งทำด้วยทองแดงม้วนกลม ๆ ยาว ๆ
ทราบว่าสมัยหลวงพ่อกุนจะเขียนเป็น รูปนางมณโฑ, หนุมาน, และทศกัณฐ์ และลงยันต์ต่างๆ ในแผ่นตะกรุด ว่าตำหรับทำตะกรุดนี้จารึกไว้ในสมุดจีน ใบปกเขียวๆ รูปที่เขียนเป็นเรื่องรามเกียรติ์
ตอนหนุมานถวายแหวน โดยหนุมานได้ร่ายเวทย์สะกดเข้าไปจับผมทศกัณฐ์ผูกติดกับนางมณโฑ เวลาจะใช้ตะกรุด หรือตอนนำติดตัวไปจะต้องมีคาถากํากับ ว่าดังนี้
สพฺพ สิทฺธิ ภวนฺตุ เม.........
สพฺเพ พุทธา พลปฺปัตตา ปจฺเจกานญฺจ ย พล
อรหันตานัญจ เตเชนรกุข พันธามิ สุพพโส
ตะกรุดนี้มีพระภิกษุสามเณรที่ท่านฝึกไว้เป็นผู้เขียนรูปต่างๆ ลงไป แล้วท่านนำไปลงยันต์ปลุกเสกในวันเสาร์ ๕ (เดือน ๕ วันเสาร์ขึ้น ๕ ค่ำ) จะให้ศิษย์แบกถาดลง ไปปลุกเสกในป่าช้าเจ็ดป่าช้า
มีป่าช้าวัดพลับ ป่าช้าวัดแก่นเหล็ก และป่าช้าวัดพระนอนเป็นต้น ว่าถ้าจะให้ดีจริงๆ พอถึงวันเพ็ญเดือนสิบสอง ให้ลบออกด้วยสะบ้ามอญ (ลูกหินกลม ๆ) คือให้ลบรอยเหล็กจารที่จารึกไว้นั้นออก ให้อาจารย์ลงใหม่อีก และเมื่อถึงวันเพ็ญเดือนสิบสองต่อมา ก็ทําเช่นนั้นอีกครบสามครั้ง ดีนักแล
(คงหมายความว่าทําแผ่นไว้ก่อน เมื่อลงยันต์ใหม่ครบ สามครั้งแล้วจึงม้วนตะกรุดกระมัง) ที่เอาไปใช้กันไม่ทราบว่าได้ทำดังกล่าวนี้หรือไม่
เล่ากันว่า ตะกรุดนี้นอกจากจะมีดีทางเป็นเครื่องรางของขลัง ทำให้อยู่ยงคงกระพันแล้ว คือเอาแขวน หัวรอด แล้วขึ้นบ้านไปหุงข้าวกินที่บ้านใครก็ได้ เจ้าของบ้านไม่ตื่น และเข้าหาผู้หญิงก็ได้ ไม่ร้อง (อยากจะร้องก็ร้องไม่ออก) ถ้ามีตะกรุดอยู่ที่ตัว จับผู้หญิงก็ไม่ร้อง
เรื่องเอาตะกรุดแขวนหัวรอด (รอด คือไม้ที่ใส่ช่องเสาสองต้นสำหรับปูพื้นกระดาน) แล้วขึ้นไปบนบ้าน เจ้าของบ้านไม่ตื่นนั้น
ได้มีนายฉิม ศาสตรา บ้านเหมืองทานตะวันตกหมู่บ้านขนอน เป็นลูกศิษย์หลวงพ่อกุน ได้นำไปทดลองขึ้นบ้านญาติของตนเอง ตามแถวบ้านกำ ว่ามีงานเลิกใหม่ๆ ขึ้นกินข้าวอิ่มแล้วเจ้าของบ้านไม่ตื่น แล้วนำมาเล่าให้ฟังกันที่วัดพระนอนเป็นที่ครื้นเครง
ที่เลือกขึ้นบ้านญาติตนเอง คงยังไม่กล้าขึ้นบ้าน คนอื่นกระมัง เกรงว่าจะตื่น และที่เลือกขึ้นบ้านที่มีงานเลิกใหม่ๆ ก็คงเห็นว่าพอจะมีอะไรๆ ที่สุกแล้วไม่ต้องหุงหาทำเอง
และที่สำคัญ คนที่ทำงานเลิกใหม่ๆ กำลังเพลียๆ คงไม่ตื่นง่ายๆ นายฉิมก็ถึงแก่กรรมเสียแล้ว แต่เรื่องตะกรุดโทนนี้ มีผู้กล่าวขานถึงพุทธคุณกันมาก
ยังมีตัวอย่างเรื่องทางผู้หญิง ก็มีแต่นายเปี่ยม สังข์ทอง เป็นคนบ้านกำ ตำบลท่าช้าง อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี (ยังมีชีวิตอยู่) มีเมียสาวถึงสามคน เพราะมีตะกรุดโทนหลวงพ่อกุน
นอกจากตะกรุดโทนแล้ว ยังมีตะกรุดดอกเดียวชื่อ "ตะกรุดมงกุฎพระเจ้า" อีกอย่างหนึ่ง ว่าอยู่ยงคงกระพันดีนัก กับตะกรุดสามดอกเรียกว่า "ตะกรุดสามกษัตริย์" ทำด้วยทอง เงิน และนาก และยังมีลูกอมซึ่งต้องเอาชันโรงใต้ดินมาปิด ว่าถ้าใช้ขึ้นดีทางมหาอุด หยุดปืนอีกด้วย
ของขลังทั้งหมดนี้ ท่านสั่งทุกคนที่ได้ไปว่า ขออย่างเดียวอย่าไปขโมยของเขา ถ้าไปขโมยเขาก็ใช้ไม่ขึ้น ของดีของหลวงพ่อกุนนั้น เลื่องลือกันมาก
สมัยที่ท่านมีชีวิตอยู่ ปลัดเมืองเพชรบุรีก็เคยมาขอ ท่านห้ามว่าอย่าไปทดลอง แต่ก็เอาไปทดลองจนได้ กลับมาบอกว่าของหลวงพ่อดีจริง (ไม่ทราบว่าดีอย่างไร)
กิตติศัพท์เรื่องตะกรุดโทนนั้นลือไปถึงกรุงเทพฯ ทราบว่าเมื่อเร็วๆ นี้ คุณฉันทิชย์ กระแสสินธุ์ ได้มาติดต่อขอเปลี่ยนกับของขลังชั้นยอด (ไม่ทราบว่าได้ไปหรือเปล่า)
ที่ได้มาจากของขลังหลวงพ่อกุนนั้น ศิษย์ที่ได้รับมรดกและสืบสายวิชาไปก็มี พระครูสมณกิจพิศาล (เทพ) กับหลวงพ่อโต๊ะ วัดธ่อเจริญธรรมเท่านั้น ขณะนี้หลวงพ่อโต๊ะก็ยังทําอยู่บ้าง ก็มีชื่อไม่น้อยเหมือนกัน
![]() |
| ข่าวมรณภาพหลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี (๒๔๖๔ อายุ ๖๐ ปี) |
ปี พ.ศ. ๒๔๖๓ พระครูสุชาตเมธาจารย์ (กุน) เริ่มป่วยหนักด้วยโรคที่ไม่น่าจะเป็นเหตุให้มรณภาพ เล่ากันว่าก่อนเข้าพรรษาปีนั้น นายสอน ร่วมจันทร์ บ้านดอนแจง ครั้งบวชเป็นพระภิกษุ สอนอยู่ที่วัดพระนอน ไปได้ผมผีพรายมาแต่ไหนไม่ทราบ
เอามาให้หลวงพ่อกุนทำพิธีใส่ในด้ามมีด (เข้าใจว่าจะเป็นมีดหมอ) ท่านทำให้แล้ว เอาผมที่เหลือวางไว้บนหลังตู้
ต่อมาท่านเดินบนกุฏิตกร่อง ขาเป็นแผล คนโบราณว่าผีพรายมากินแผล รักษาเท่าไรก็ไม่หาย ก่อนเข้าพรรษาไม่กี่วันมีบวชนาคที่วัด
หลวงพ่อกุนท่านเดินไม่ไหว ท่านบอกว่าแย่เสียแล้ว พระภิกษุทั้งหลายก็ห้ามท่านว่าอย่าลงนั่งเป็นอุปัชฌาย์เลย
หลวงพ่อกุน ท่านไม่ยอม ท่านว่าตายในโบสถ์ก็ไม่เป็นไร พระจึงต้องช่วยกันหามลงไปเป็นพระอุปัชฌาย์เป็นครั้งสุดท้าย นายผู้นั้นชื่อนายเกริ่ม บ้านอยู่บ้านดอน (ยังมีชีวิตอยู่) และคืนนั้นท่านก็มรณภาพ
เรื่องผีพรายกินแผลนั้น ถ้าเป็นหมอสมัยใหม่ก็คงว่าไปอย่างอื่น นับว่าท่านได้บำเพ็ญตนเป็นผู้มีประโยชน์ และบำเพ็ญกรณียกิจจนวันสุดท้ายแห่งชีวิต
สมัยนั้นหลวงพ่อกุนท่านเป็นพระผู้ใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในจังหวัดเพชรบุรี เรื่องทั้งหมดนี้ส่วนใหญ่ผู้เขียนได้ฟังมาจากคุณลุงจ้าย มีทรัพย์มาก อายุ ๘๕ ปี บ้านเดิมอยู่บ้านไร่ถั่ว ตำบลลาดโพธิ์ อำเภอบ้านลาด
ปัจจุบันอยู่บ้านเลขที่ ๒๐๒ ถนนบันไดอิฐ นับว่าท่านเป็นผู้เฒ่าที่มีประโยชน์มาก ความดีในการเขียนเรื่องนี้ ถ้ามีขอยกให้เป็นของคุณลุงจ้าย และศิษย์ของหลวงพ่อกุน
หลวงพ่อกุน ปกครองวัดเรื่อยมาจนแก่มรณภาพลง เมื่อวันที่ ๔ กรกฏาคม พ.ศ. ๒๔๖๔ นับรวมสิริอายุได้ ๖๐ ปี ๔๐ พรรษา.
วัตถุมงคลของหลวงพ่อกุน วัดพระนอน
ตะกรุดไมยราพสะกดทัพหลวงพ่อกุน วัดพระนอน
สร้างขึ้นก่อนปี พ.ศ. ๒๔๖๓ เพื่อแจกให้กับศิษยานุศิษย์ของหลวงพ่อ ลักษณะเป็นตะกรุดเนื้อโลหะลงอักขระยันต์ตามตำรับและฤกษ์ของหลวงพ่อ ดอกยาวประมาณ ๔-๕ นิ้ว มีการสร้างด้วยเนื้อทองคำ และเนื้อเงิน มีการสร้างทั้งแบบถักและไม่ถักเชือก จำนวนการสร้างน้อยหายาก
![]() |
| ตะกรุดไมยราพสะกดทัพหลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี ก่อนปี พ.ศ. ๒๔๖๓ เนื้อทองคำ ของคุณวุฒิ รถไฟ |
![]() |
| ตะกรุดไมยราพสะกดทัพหลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี ก่อนปี พ.ศ. ๒๔๖๓ เนื้อทองคำ ของคุณวุฒิ รถไฟ |
![]() |
| ตะกรุดไมยราพสะกดทัพหลวงพ่อกุน วัดพระนอน เพชรบุรี ก่อนปี พ.ศ. ๒๔๖๓ เนื้อเงิน |
ในการสร้างนั้นหลวงพ่อกุนท่านใช้ฤกษ์วันเสาร์ ๕ (เดือน ๕ วันเสาร์ขึ้น ๕ ค่ํา) เป็นฤกษ์ในการลงอักขระเลยยันต์และปลุกเสก สถานที่ปลุกเสกท่านก็ไปปลุกเสกในป่าช้าเจ็ดป่าช้า ที่พอทราบคือมี ป่าช้าวัดพลับ, วัดแก่นเหล็ก, และวัดพระนอน เป็นต้น
หลังจากนั้นเมื่อถึงคืนวันเพ็ญเดือนสิบสอง หลวงพ่อท่านก็จะใช้ลูกสบ้ามอญ ลบถูรอยเหล็กจารที่ท่านได้จารไว้ออก และพอถึงฤกษ์เสาร์ห้า ก็กลับไปจารที่ป่าช้าอีก
ท่านทำเช่นนั้นจนครบ ๓ รอบ ท่านถึงจะนำออกมาแจกจ่ายแก่บรรดาลูกศิษย์ลูกหา พุทธคุณนั้นเหล่าเรื่องมหาเสน่ห์ก็ไม่แพ้พระขุนแผนสำนักไหนเลย
นอกจากนี้ยังมียันต์มงกุฎพระเจ้ายันต์ที่ท่านลงและปลุกเสกในตะกรุด ซึ่งจะโดดเด่นในเรื่องมหาอุด อยู่ยงคงกระพันก็เยี่ยม
แต่สิ่งหนึ่งที่หลวงพ่อท่านสั่งทุกคนที่ได้ของท่านไปว่า ขออย่างเดียวอย่าไปขโมยของเขา ถ้าไปขโมยของเขาก็จะใช้ไม่ขึ้น
โดย : สารานุกรมพระเครื่องลุ่มน้ำแม่กลอง
บทความที่เกี่ยวข้อง
***-[เป็นกำลังใจและสนับสนุนให้เราเขียนบทความดีๆ ด้วยการกดดูโฆษณาด้านล่างนะคะ]-***








ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น